Zaten pek az olan günlük ihtiyaçları dışında evinden çıktığı gö­rülmeyen Nine, akşam üzerleri, ölçülülüğünden çok şey kaybetmiş cumbanın, boyasından hiç bir iz kalmamış çerçeveli penceresinin, çamaşır ilaçları ve güneş ışınlarından sararmış, son zamanlarday-sa su yüzü görmemeden koyulaşmağa başlamış, naylonlarına gö­re daha kalın iplikli ve iri delikli —belki de kendi zamanının en incesi olan, keten tülü ardında oturur, ve usul usul, yani dik olmayan ba­kışlarla sokağı seyrederdi. Kendini ilgilendirmeyen şeyleri görme­diği tereddütsüzce söylenebilirdi.. Yiyecek kabilinden ihtiyaçları için köşedeki bakkala gidip gelirken de böyleydi bakışları. Akşam ezanlarının okunmağa başlamasıyla birlikte oturduğu yerden ağır hareketlerle kalkıp uzaklaşırken, başındaki beyaz başörtüsü, o sa­atlerin melankolisinde, görenler için, onu korumak üzere başının üzerinden ayrılmayan ak kanatlı bir meleği düşündürtebilirdi kolay­ca.


Son yedi yıldır, evde ailesinden kimse hayatta kalmadığı için, birlikte yaşadığı beyaz kedi, bir bakıma, aileden kalan bir yadigâr idi Şehriyâr Nineye. Soğuk bir kış akşamı, sokak kapısının dibinde bir mivavlamadan iö sızlavi rahatı kaçan Sehriyâr Hanım, daya­namayıp sokak kapısını açmış ve bembeyaz bir yün yumağı kuca­ğında olarak içeri dönmüştü. Kolları arasında tiril tiril titreyen yumu­şak topak kadınlık duygularını ayaklandırmış, ensesinden beline doğru bir ürperti seline kaptırmıştı onu. Yavru kediyi hemen mut­fakta yanan odun sobasının kıyısına yerleştirmiş, birkaç dakika sonra da, ağzının dibine, içi ılık süt dolu ufak bir kâse sürmüştü. İn­cecik pembe dilin sonu gelmez şıp'şıplarla süte dokunuşunu sey­rederken, kuşkusuz, dünyanın en mutlu kadını Şehriyâr Hanım ki. Kedicik, o günden sonra evde, ailenin bir ferdi gibi olmuştu; geldi­ğinden bir yıl sonra da, artık iyice yaşlanmış olan Şehriyâr Hanım nine ile yapayalnız kalmışlardı; ve tabiidir, daha bir bağlanmışlardı birbirlerine.