Ezel dizisi ile hiçbir alakası olmayan aşağıdaki yazıyı blogumuza eklemek zorundayız maalesef.

( Lütfen aşağıda yazanları dikkate almayınız )

Sabah yaklaşıp da şafak sökerken uyku yenerdi korku ve yal­nızlığı. Gözkapakları kapanırken, düşleri alır götürürdü anayı azbi-raz dinginliğine seherin.

Kar yağışının dindiği zamanlarda rüzgâr, bir çıvgın halinde do­laşırdı köyün sokaklarında, çıplak damlarda ve yerden kaldırdığı karları savurarak alır götürürdü kuytulara. Kıymıklar halinde yığar-dı sağa sola. Köyün aşağısında bir sınır, ince bir şerit gibi uzayıp gi­den yol ıssız olurdu böyle günlerde. Çıplak ağaçların kuru dallan, suda boğulan bir insanın elleri gibi sallanır dururdu. Elini gözlerine gölgelik yaparak görebildiği yerlere değin izledi çevreyi. Bu havada komşu köye gidilemeyeceğini kendisine bile söylemekten korku­yordu. Yorganı çekiştirirken kavga eden kızların ağlaştıklarını du­yunca içeri girdi.

Kuşluğa doğru açıldı hava. Isıtmayan ama diri bir aydınlığı olan güneş yükseliyordu yavaş yavaş. Kadarsa bir yanar döner gibi ışıl­dıyordu insanın gözünü alarak. Sıcak suda pekmezi özeyerek yap­tığı şerbetten birer tas daha verdi çocuklara. Onlar düKimlerinden ısırarak üstüne şerbetlerini içerlerken, ana da ahıra gidip eşeği ha­zırladı, heybeyi üstüne atıp getirdi ve kapının demirine bağladı. Çuvalların dibini çırpalı üç gün olduğunu, gidip Ali dayıdan ödünç almak için bu kış kıyamette bugünden daha iyisini bulamayacakla­rını çocuklara, özellikle de büyük kıza anlatmaya çalıştı. Ahmet'le kendisi gelinceye değin evden ayrılmamalarını, kapıya bacaya sa­hip olmalarını sık sık öğütleyerek oğlanın ayaklarına eski giysileri doladı, boynunu boğazını iyice sararak eşeğin üzerine bindirip ba­caklarını da heybenin gözlerine yerleştirdi. Kış güneşine güven ol­mayacağını düşünerek eşeğin yularından tutup çekerken "Vur, vur" diye sertçe uyardı oğlunu.

T.C Devlet Bakanlığı | Anne Hikayeleri | Hazırlayan : Arif Ay