Yolun ormana sapan patikayla birleştiği noktada, dolmuşa ağaçların serinliği vurdu. Gölgede ilerlemeye başladılar. Bir ara ye­niden denizin kokusu geldi.
Kırda, tahta masalar, tahta iskemleler, çimenlere çökmüş in­san yüzleri belirdi. Küçük yastıklar, büyük minderler, şilteler, yaygı­lar, hasırlar, ocaklar, soğuk su testileri, bira şişeleri, ağaçlara geril­miş hamaklar, top oynayan gençler, kâğıt oynayan yaşlılar, uykula­rında bile radya dinleyen ihtiyarlar, kuytularda yürüyen sevgililer.

Hepsine genç, kırışıksız bir kılıf geçirmişti ikindi güneşi.

Ayşe, camdan bakıyordu. Şilebezinden bol kollu buluzlar, giy­siler, uzun basma etekler giymiş kızlar koşuşuyor, zıplıyor, top oy­nuyorlardı. Ayşe, şaşkın gözlerle süzüyordu yaşıtlarını. Kocasının arkadaşlarını da böyle süzerdi. Garip bir ürküyle Hele kanlarıyla geldiklerinde, birlikte türküler söylendiğinde, nasıl baştan katılır gi­bi yapıp, sonra usulca kendini çekiverirdi. İşte, yine öyle bakıyordu. Kimbilir • kim - bunlar - bakışıyla. Herkes - benim - mutluluğumu -bozmaya - hazır diyen orta-sınıf kuşkusuyla; duru yaz göğünü, cıvıl cıvıl yaz kırını ağırlaştıran, donduran, kendine zindan eden ezikli-ğiyle, sevgileri hep üçe-dörde bölüşü, üçle-beşle çarpışıyla.
Demin gözlerinin önünden bir çırpıda geçen eski, soluk şipşak­ların Ayşe'si işte: bak, başını eğmiş saçlarını fırçalıyor bir sabah, bir öğleüstü, tencereyi karıştırıyor, bir akşam, gözlerini kısıp ipliği iğ­neden geçirmeye çalışıyor. Kocasından başka hiçbir erkeğin çıp­laklığını tanımamış, tanımayı aklına bile getirememiş Ayşe. Şu genç kızların yaşıtı ana Ayşe. Genç, güzel bir kadın, eski karısı.